مجموعه ها

بی خوابی

بی خوابی Insomnia

بی خوابی یکی از شایع ترین اختلالات خواب است و کمتر کسی را می توان یافت که تجربه هرچند زودگذری از آن را نداشته باشد. آنچه افراد مبتلا به بی خوابی را دچار نگرانی و در بسیاری اوقات درماندگی می کند، تداوم و مزمن شدن بی خوابی است.
وقتی از بی خوابی صحبت می کنیم، اغلب به یاد تاخیر در شروع خواب می افتیم. اینکه به رختخواب می رویم اما هرچه سعی می کنیم خوابمان نمی رود و افکار مزاحم مانع شروع خوابمان می شود. اما بی خوابی اشکال و انواع دیگری هم دارد، نوع دیگر بی خوابی، اختلال در تداوم خواب است، در این نوع بی خوابی، بیمار مکرراً از خواب بیدار می شود و بسیاری از افراد، در به خواب رفتن مجدد هم با مشکل مواجه می شوند. نوع دیگر بی خوابی زود بیدار شدن از خواب است. به عنوان مثال فردی که بطور معمول ساعت 6 صبح از خواب بیدار می شود، مدتی است که به جای ساعت 6، ساعت 3 صبح از خواب بیدار می شود و این در حالی است که احساس می کند، نیاز خوابش تامین نشده و هرچه سعی می کند نمی تواند بیشتر بخوابد. این حالت در افراد افسرده همچنین به دنبال مسافرت به غرب جهان (آمریکای شمالی یا جنوبی) رخ می دهد. در نوع دیگر بی خوابی فرد 8 ساعت خواب معمول خود را دارد؛ ولی وقتی بیدار می شود احساس سرحالی و شادابی نمی کند.
 لذا همانطور که توضیح داده شد بی خوابی موضوعی ساده و یک بعدی نیست و انواع مختلفی دارد که افراد مختلف می توانند به یکی از انواع بی خوابی دچار شود و یا در یک زمان، به چند نوع از انواع بی خوابی دچار شوند. مثلاً هم در شروع خواب مشکل داشته باشند و هم مکرراً از خواب بیدار شوند. مسلمآ درمان این بیماران سخت تر خواهد بود. به هرحال درمان بی خوابی، خوردن قرص های خواب آور نیست. این کار نه تنها مشکل بیمار را حل نمی کند، بلکه درمان علت اصلی بی خوابی را نیز به تاخیر می اندازد. از آنجا که بسیاری از این داروهای خواب آور پس از مدتی اثر خواب آوریشان از بین می رود، لذا این بیماران مجبور می شوند داروی بیشتری مصرف کنند و از طرف دیگر چون علت اصلی بی خوابی در بسیاری از اوقات پیدا نمی شود، لذا علت اصلی بدون درمان باقی و مشکل بیمار همچنان به قوت خود باقی می ماند. وابستگی به این داروهای خواب آور از یک طرف و عدم درمان علت اصلی بی خوابی و مزمن شدن آن از طرف دیگر باعث می شود تا درمان بی خوابی بسیار مشکل تر و پیچیده تر از مراحل اولیه بیماری شود. بنابراین توصیه اکید می شود مبتلایان به بی خوابی، در مراحل اول بی خوابی برای درمان مراجعه کنند تا با سهولت بیشتر و سریع تر درمان شوند. مسلماً درمان بی خوابی باید براساس علت آن انجام شود. متاسفانه بسیاری از بیماران خودسرانه و به توصیه دوستان و آشنایان، از داروهایی که معمولاً عارضه ی آنها خواب آلودگی است، استفاده می کنند. این اقدام باعث می شود بی خوابی آنها برای ماهها و حتی سالها درمان اساسی نشود. به عنوان مثال بسیاری از مبتلایان به بی خوابی، از داروهای آنتی هیستامین به عنوان خواب آور استفاده می کنند، در صورتیکه این داروها برای درمان آلرژی و  حساسیت های فصلی استفاده می شوند و خواب آوری برای این گروه از داروها، یک عارضه و اثر سوء محسوب می شود. سالهاست که داروسازان تلاش می کنند تا آنتی هیستامینی تولید کنند که اثر خواب آوری کمتری داشته باشد. حال، برخی از بیماران این داروها را به عنوان داروی خواب آور استفاده می کنند که اقدامی کاملاً اشتباه است.


اما برای درمان صحیح بی خوابی ابتدا باید علت بی خوابی را شناخت و به درمان آن پرداخت. مهمترین علل بی خوابی را بدین ترتیب می توان طبقه بندی